Był taki piękny, słoneczny ale jednocześnie wiosenny dzień, z delikatnym podmuchem jeszcze zimowego powietrza. Wracałam piechotą z rynku do domu. Mieniące się kamienice, światła, mijane samochody, chodnik, po którym śpiesznie poruszali się piesi. Ostatecznie trafiłam na mniej zatłoczoną drogę otoczoną naturą, budzącą się z zimowego snu.  W drodze, wyjątkowo wówczas, pomimo jeszcze pozostających kropel deszczu, zwracałam uwagę na pięknie rozwijające się pąki. To jest ten jedyny czas kiedy możemy zauważyć, blask rozwijającego się życia - takiego, które w późniejszym czasie będzie nas zachwycać swoją dostojnością.

To czas refleksji, czas kiedy zastanawiam się co jeszcze może rozkwitać w moim otoczeniu. Wszystko to, na co ja mogę mieć wpływ. Otwieram się wówczas na nowe możliwości, spoglądam szerzej, nie chcąc się skupiać na jednej rzeczy. Zastanowić się, jak to co ja chcę, mogę zrobić. Nie stosować się do słowa "nie da się", "nie umiem". Ciekawość powoduje, że stosuję pytanie do siebie - Jak to zrobić aby się dało? Jak mam się tego nauczyć?

Dalej, to już tylko sięgam do zasobów: Co już mam? Czego jeszcze do tego potrzebuję? 

Jest to niesamowity proces, który sprawia iż wszystko da się zrealizować, odpowiadając na pytanie: kiedy?

Każda kropla deszczu, pojawiająca się na drodze, może nam coś sugerować. Jednak, to właśnie ona daje początek. To w niej można znaleźć piękne odbicie promiennego słońca, czy też swojego uśmiechu.

Podsumowując, wydaje mi się, iż każdy dzień przynosi niespodziewane, pozytywne i zaskakujące oblicza życia. Zauważ każdą z tych możliwości i ciesz się tym co Tobie daje, ale również co daje innym. Pozwól czasem, aby życie spokojnie przebiegało swoim torem, oczywiście kontrolując to w pewien sposób,  trzymając "rękę na pulsie".